نرخ بازده دارایی ها ((ROA

بازده دارایی ها(ROA) یکی از مهم ترین نسبت ها برای سنجش سودآوری در بانک هاست. این نسبت به عنوان نسبت سود خالص قبل از کسر بهره ومالیات  به مجموع دارایی های اندازه گیری شده ،تعریف می شود و میزان کارایی مدیریت را در بکار گرفتن منابع موجود  در جهت تسهیل سود نشان می دهد ،روشن است که استفاده  مؤثر از دارایی ها محرک رشد است (جانسون و سوانن[۱]،۲۰۰۳،۳۶۹-۳۶۴)

این نسبت ها بصورت زیر محاسبه می شوند:

 : بازده دارایی ها

ROA:
ROA: گردش دارایی*حاشیه سود

ROAعمومی ترین شاخص مورد استفاده ی مدیریت در ارزیابی سود آوری شرکت است و ابزار کارآمدی است که فعالیت هایی با ابعاد  و ماهیت های مختلف را اندازه گیری می کند (آقایی و سید نژاد فهیم،۱۳۸۲)

سود هر سهم معیار عملکرد هر سهم شرکت در طول دوره ای از زمان است.رشد سود هر سهم به تبع افزایش سود،مقادیر سرمایه به کار گرفته شده مؤثر در افزایش سود را در نظر نمی گیرد . در برخی موارد افزایش در سود ممکن است ناشی از افزایش سرمایه گذاری های غیر اقتصادی باشد،به گونه ای که بازده حاصل شده از این سرمایه گذاری ها تکافوی پوشش هزینه سرمایه را نداشته باشد(کانگ ات ال[۲]،۲۰۰۲)

با این حال مدل های حسابداری(سنتی) ارزیابی عملکرد دارای نارسایی هایی زیر است:

۱٫امکان تحریف و دستکاری سود از طریق انتخاب روشهای مختلف

۲٫رویه های عمومی پذیرفته شده حسابداری ،عدم یکنواختی را در اندازه گیری سود در شرکت های مختلف مجاز می کند.

۳٫با تغییرات سطح قیمت ها سود اندازه گیری شده با واحد پول تاریخی،تغییر می کند.

۴٫به دلیل کاربرد اصل بهای تمام شده و تحقق درآمد ،ارزش فروش تحقق نیافته دارایی هایی که در یک دوره زمانی مشخص نگهداری شده اند،در محاسبه سود حسابداری شناسایی نمی شود.این ویژگی باعث می شود که نتوان اطلاعاتی سودمند را افشا کرد.

۵٫به دلیل استفاده از روشهای مختلف پذیرفته شده برای محاسبه بهای تمام شده و روشهای مختلف برای تخصیص هزینه ها،تکیه بر سود حسابداری مبتنی براصل بهای تمام شده تاریخی،کار مقایسه اقلام را بسیار مشکل می سازد.

۶٫در نظر نگرفتن هزینه سرمایه

۷٫تکیه بر سود حسابداری مبتنی بر اصل تحقق درآمد،اصل بهای تمام شده تاریخی ومحافظه کاری باعث می شود تا اطلاعات گمراه کننده ای در اختیار استفاده کنندگان قرار گیرد.

نارسایی های بالا نشان می دهد که معیارهای حسابداری مبتنی بر سود حسابداری نمی تواند به عنوان تنها معیار یا مبنای ارزیابی عملکرد مورد استفاده قرار گیرد.(مهدوی وحسینی ازان آخاری،۱۳۸۷)

۲-۷-۱-۱-۲)  بازده حقوق صاحبان سهام(ROI)

نرخ حقوق صاحبان سهام یکی از نسبت های سودآوری است که از طریق تقسیم سود بعد از مالیات بر حقوق صاحبان سهام بدست می آید.در بین معیارهای عملکرد حسابداری بازده حقوق صاحبان سهام پرطرفدارترین وپرکاربردترین معیارهاست. از آن جا که برای بدست آوردنROE[3]  از سود حسابداری استفاده می شود از جهتی به سود حسابداری ایراداتی وارد است.از جمله اینکه سود حسابداری تحت تاثیر احتساب جریان های خروجی وجه نقد به عنوان هزینه جاری یا دارایی است و همچنین سود حسابداری با انتخاب روش های حسابداری توسط مدیریت تغییر می کند یا به عبارتی مدیریت از توانایی همگن سازی سود بر خوردار است.برخی محققان امکان تفکیک ROE به نسبت های سودآوری،گردش دارایی و اهرم مالی به واسطه تحلیل دوپونت را دلایل شهرت این معیار در بین تحلیلگران،مدیران مالی و سهامداران برشمرده اند.فرمول محاسبه بازده حقوق صاحبان سهام به صورت زیر است:

ROA:

ROE :

بازده حقوق صاحبان سهام گویای این است که چه میزان بازدهی بوسیله سرمایه گذاران بابت وجوه سرمایه گذاری شده توسط آنها ایجاد شده است.استفاده از این معیار در بخش هایی که مدیران در تصمیم های مرتبط با تحصیل دارایی ها،خرید،جنبه های اعتباری،مدیریت وجوه نقدو سطح بدهی های جاری نفوذ زیاد دارند،مناسب است.بازده حقوق صاحبان سهام نشان دهنده هزینه واقعی استفاده از پول است. در مواردی که هزینه فرصت تصمیم گرفته شده با هزینه وجوه به کارگرفته شده برابر نباشد،مدیر تمایل پیدا می کند به گونه ای عمل کند که بیشترین منافع برای مالکان ایجاد شود و پروژه هایی را با هدف بیشینه ساختن معیار عملکرد انتخاب کند(کانگ ات ال[۴]،۲۰۰۲)

[۱] Johnson,R.&Soenen,L.

[۲] Kang Et Al

[۳] Return of Equity

[۴] Kang Et Al

دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت

 

دانشکده مدیریت وحسابداری

گروه آموزشی مدیریت

 

پایان نامه تحصیلی جهت اخذ درجه کارشناسی ارشد     

    رشته: مدیریت بازرگانی

 گرایش مالی

عنوان:

رابطه بهره برداری از فرصت های فناوری با عملکرد مالی شعب بانک سپه استان گیلان

پاییز۹۳

 

 

پایان نامه رابطه بهره برداری از فرصت های فناوری با عملکرد مالی شعب بانک سپه استان گیلان