پایان نامه خرابی معابر و جاده ها:مسئولیت دولت در جاده ها

مسوولیت دولت و حکومت در جاده ها

در باره اهمیّت تصادفات وسائط نقلیه موتوری زمینی و تلفات انسانی و هزینه های مادی و معنوی که برای آنها می پردازیم مکرّر سخن به میان آمده است و همچنان موضوع در مقام طرح مسئله است. و در این میان دغدغه اصلی سازمان های متولّی امر ترافیک ارائه راه کارهای ایمنی ترافیک است. و تحقیق ایمنی ترافیک در بررسی عوامل مهم راه ، وسیله نقلیه ، مهارت انسان و شرایط محیطی و جوّی نهفته است . و بعضاً این عوامل ، علل وقوع حوادث رانندگی را مبهم و پیچیده می نمایند ، که کارشناس تصادفات در تشخیص علت تامه تصادف دچار شک و تردید و سردرگمی می گردد. لذا لازم است به جای نگاه ساده اندیشی ، با تحقیق عالمانه به تحلیل علّل وقوع حوادث رانندگی پرداخته و به جهت جلوگیری از تکرار آنها با استناد به قوانین و آئین نامه های مرتبط به راه کارهای اجرایی و اصلاحی اندیشه شود.

امروزه با رشد روزافزون وسایل نقلیه در کشورهای درحال توسعه ، سطح ایمنی راهها درحال کاهش بوده و آمار تصادفات وتلفات انسانی ، رشد فزاینده ای را نشان میدهد . یکی از دلایل بروز تصادفات ناگوار ، نقص راه می باشد . این نقصیه نشان میدهد مجریان امر در مراحل امکان سنجی ،طراحی ، ساخت و در بهره برداری از پروژه های راه موارد و استاندارد های مرتبط با ایمنی راه را رعایت نکرده اند که موجب شکل گیری مقاطع و نقاط حادثه خیز در شبکه راههای کشوری میگردد. از این رو بسیاری از کشورهای در حال توسعه برای به حداقل رساندن تلفات و ضایعات حاصل از سوانح و تصادفات رانندگی ، اقدام به اصلاح هندسی معابر و رفع نقاط حادثه خیز و با رعایت ممیزی ایمنی راه می نمایند تا مهندسان راه حداقل یک سطح کیفی مناسب از ایمنی راه را ارائه دهند . تا مورد بهره برداری سریع و بی خطر در بخش حمل و نقل قرار گیرد ودر ساخت راههای جدید مصمّم به رعایت استانداردهای جهانی و داخلی ایمنی راه باشند.در کشور ما بدلیل عدم توجه کافی به مسائل ایمنی در طراحی و برنامه ریزی حمل و نقل ، از سوی سازمانهای اجرایی که مسئولیت ایمنی راه در حوزه ترافیک را دارند ، هرساله بر آمار تلفات جانی در تصادفات رانندگی و خسارات مالی ناشی از آن افزوده میگردد.

نقص راه یکی از عوامل ذیمدخل در بروز حوادث رانندگی می باشد که نقص آن در نظریه کارشناسی کارشناسان جوان راهور ناجا پنهان مانده است . لذا در  این مقاله به بحث نواقص ایمنی راه و قصور سازمان های اجرایی مسئول ایمنی در حوزه ترافیک در مقابل کاربران راه مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد . تا انشاءاله حقوق شهروندی در بهره مندی از راه استاندارد رعایت شود.

 

 

آئین نامه راهنمائی و رانندگی مصوب 1384 در ماده 1 :اصطلاحات مندرج در آئین نامه راهور، دستورالعمل ها و پیوست های مربوطه را بشرح ذیل تعریف نموده است :

1-     راه : عبارتست از تمامی سطح خیابان ، جاده ، کوچه و کلیه معابری که برای عبور و مرور عموم اختصاص داده میشود.

2-     جاده : راه خارج از شهر برای عبور و مرور .

3-     خیابان : راه عبور و مرور در محل سکونت و فعالیت مردم که عرض آن بیش از 6 متر باشد .

4-     کوچه : راهی در مناطق مسکونی که عرض آن حداکثر 6 متر باشد.

5-     راه عمومی : به راههایی گفته میشود که برای عبور و مرور عموم مورد استفاده قرار میگیرد.

6-     راههای محلی :راههایی هستند که در طراحی و بهره برداری از آنها نیازهای وسایل نقلیه و عابران پیاده، با اهمیّت یکسان در نظر گرفته میشود و ارتباط بین کوچه ها و خیابانهای شریانی فرعی را برقرارمی کند.

7-     راههای شریانی درجه یک : معابری هستند که در طراحی و بهره برداری از آنها به جابجایی وسایل نقلیه موتوری برتری داده میشود . این معابر ارتباط با راههای برون شهری را تأمین می نمایند . راههای شریانی درجه یک براساس نحوه کنترل دسترسی تقاطع ها به دو گروه آزاد راه و بزرگراه تقسیم میگردند که ضوابط اجرایی آنها را شورای عالی هماهنگی ترافیک شهرهای کشور تعیین می نماید.

8-     راههای شریانی درجه دو : معابری هستند که در طراحی و بهره برداری از آنها به جابجایی و دسترسی وسایل نقلیه موتوری برتری داده میشود. برای رعایت این برتری حرکت پیادگان از عرض خیابان کنترل میشود . راههای شریانی درجه دو شبکه اصلی راههای شهری را تشکیل می دهند که ضوابط اجرایی آنها را شورای عالی هماهنگی ترافیک شهرهای کشور تعیین می نماید و عبارتند از :

الف – شریانی اصلی :راهی است که ارتباط بین  خیابان های جمع  و پخش کننده و بزرگراه ها را برقرار می کند . در این معابر فاصله های بین تقاطع ها نسبت به بزرگراه ها کمتر است.

ب- شریانی فرعی : راهی است که ارتباط بین  خیابان های محلی و خیابان های شریانی اصلی را برقرار می کنند. در این خیابان ها محل عبورد برای عابر پیاده از عرض خیابان باید مشخص باشد.

9-     آزاد راه : آزادراه به راهی گفته میشود که حداقل دارای دو خط اتومبیل رو و یک شانه حداقل به عرض سه متر برای هر طرف رفت و برگشت بوده و دو طرف آن به نحوی محصور بوده ودر تمام طول آزاد راه از هم کاملاً‌مجزّا باشد و ارتباط آنها باهم تنها بوسیله راههای فرعی که از زیر یا بالای آزاد راه عبور کند تأمین شود و هیچ راه دیگری آن را قطع نکند.

10-  بزرگراه :  راهی است که حداقل دارای دو خط عبور در هر طرف بوده وترافیک دو طرف آن به وسیله موانع فیزیکی از هم جدا شده باشد و به طور معمول دارای تقاطع های غیر همسطح است . بزرگراه میتواند تعداد معدودی تقاطع همسطح کنترل شده داشته باشد.

11-  شانه راه : بخشی از بدنه راه است که در دو طرف خط های عبوری رفت وبرگشت قرار داشته و برای توقف اضطراری وسایل نقلیه بکار می رود.

12-  جاده اصلی : راهی است که در برخورد با راه دیگر بطور معمول عریض تر است و با نصب علائم راهنمائی و رانندگی ، اصلی تلقّی میگردد.

13-  جاده فرعی : راهی که از راه اصلی منشعب شده و یا به آن می پیوندد و بطورمعمول کم عریض تر است و با نصب علایم راهنمایی و رانندگی ، فرعی تلقّی میشود.

14-  خیابان اصلی  : راهی است که در برخورد با راههای دیگر عرض سواره روی آن بیشتر است و با نصب علایم راهنمایی و رانندگی ، اصلی تلقی شده و در غیر اینصورت در سمت راست راه دیگر قرار دارد.

15-  خیابان فرعی : راهی است که در برخورد با راههای دیگر ، عرض سواره روی آن کمتر است و یا با نصب علایم راهنمایی و رانندگی ، فرعی تلقّی شده و در غیر اینصورت در سمت چپ راه دیگر قرار گرفته باشد.

16-  ترافیک : ( شد آمد ) :آمد و شد وسایل نقلیه و اشخاص وحیوانات در راهها.

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

مسوولیت فقهی و حقوقی دولت و شهرداری ناشی از عیب و خرابی معابر و جاده ها

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *